Αφού όλα γίνονται μονάχα για να γίνονται
αφού τα όνειρα υπάρχουν, όνειρα μόνο να λέγονται
όλες οι ελπίδες, ελπίδες ονομάζονται απλά
όνομα για να ‘χουν όλα τα απραγματοποίητα εκείνα

γιατί τόση προσπάθεια το ανέφικτο να οριστεί σε εδάφη χαρτογραφημένα
αφού όλα γίνονται μονάχα για να γίνονται
κι έπειτα πάλι από την αρχή
όλα τ’ ανεκπλήρωτα ουρλιάζουν
καθώς “η ψυχή μου για τα τρομερά ναυάγια αναχωρεί

Κι αν πένθιμα τα όνειρα
σκιτσάρουν την ελπίδα
για όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν
γιατί δεν ήταν για να γίνουν
στέκομαι στην άκρη της ζωής μου και θρηνώ
κλαίω και αναρωτιέμαι:
Τι τα κάνες τα νιάτα σου – πες μου, πες μου-
εσύ που κλαις τι τα ‘χεις κάνει;”

Λίγο τη σκόνη να αναπνεύσω
του δρόμου εκείνου που δε διάβηκα
μήπως κατανοήσω πώς θα ήταν
εκείνο που τελικά δεν έγινε
(γιατί δεν ήτανε να γίνει)
κι αν ένας δρόμος μονάχα απομένει
αφύλακτος κι οριστικός
πριν οι ευθείες και οι στροφές του
με καταπιούν αναρωτιέμαι:
“τι έκανες εν τέλει, όταν ζούσες
κι όλα εκείνα που ήταν για να γίνουν
εσύ δεν τα ‘κανες;”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *